Εάν το παιδί σας βρίσκεται στο στάδιο της ‘’εφηβείας’’ ή ‘’προεφηβείας’’ πιθανόν αρχίσατε να αναρωτιέστε και να σκέφτεστε ’τι μπορώ να κάνω;’’, ‘’νοιώθω ότι δεν ξέρω πώς να πλησιάσω το παιδί μου’’, ‘’τι συμβαίνει στο παιδί μου και είναι τόσο αντιδραστικό ενώ δεν ήταν;’’, ‘’τι κάνω λάθος;’’, ‘’δεν ξέρω τι να κάνω για να το βοηθήσω’’.
Η εφηβεία είναι μια δύσκολη περίοδος και για τον έφηβο αλλά και για τον γονιό που χρειάζεται να αντιμετωπίσει αυτές τις απότομες αλλαγές του παιδιού του.
Είναι μια περίοδος μετάβασης από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση.
Οι σωματικές και οι ορμονικές αλλαγές σε ένα έφηβο εξελίσσονται με εξαιρετικά γρήγορους ρυθμούς.
Στη φάση αυτή εκτός από τις ραγδαίες και έντονες αλλαγές στο σώμα παρατηρούνται και πάρα πολλές ψυχολογικές αλλαγές.
Κάποιες από αυτές είναι έντονα ξεσπάσματα και εκρήξεις θυμού ακόμα και πολλές φορές για ασήμαντο λόγο, αντιδρούν με υπερβολικό τρόπο, έντονες εναλλαγές στη διάθεση. Νοιώθουν την επιθυμία να πηγαίνουν ‘’κόντρα’’ στους μεγάλους και να μην υπακούουν σε κανόνες και ότι είναι αυστηρά οριοθετημένο. Οι έφηβοι παρόλο που αρχίζουν και μπαίνουν στον κόσμο των ενηλίκων δεν έχουνε κατακτήσει ακόμα τη γνωστική σκέψη των ενηλίκων. Αυτό έχει ως συνέπεια η σκέψη τους να είναι πιο απόλυτη όπως αυτή των παιδιών.
Σε αυτή τη δύσκολη φάση του εφήβου πολλοί γονείς ίσως νοιώθουν απόγνωση και ότι κάποιες καταστάσεις έχουνε ξεφύγει και δεν ξέρουν πώς να της διαχειριστούν. Προσπαθούν να καταλάβουν το πώς νοιώθει το παιδί τους αλλά όσο προσπαθούν να το πλησιάσουν τόσο νοιώθουν να απομακρύνεται.
Το πρώτο πράγμα που πιθανόν μπορεί να έρθει στο μυαλό ενός γονέα όταν βιώνει μια εκρηκτική κατάσταση με το έφηβο παιδί του είναι να ανεβάσει τους τόνους της φωνής του, να φωνάξει και πιθανόν να θυμώσει μαζί του. Αυτό όμως θα φέρει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Το παιδί του πιθανόν θα αντεπιτεθεί. Επίσης μπορεί οι γονείς να χάσουν τη δύναμη τους στα μάτια του παιδιού τους εφόσον συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο που κάνει και το ίδιο. Επιπλέον ο έφηβος μπορεί να νοιώσει ότι εκείνος έχει τον έλεγχο εφόσον κατάφερε να βγάλει τους γονείς του εκτός ελέγχου.
Οι γονείς χρειάζεται να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους, να μείνουν ήρεμοι. Να επικεντρωθούν στο γεγονός που προκάλεσε αυτή την ένταση και όχι στην ένταση.
Πολύ βοηθητικό είναι ένας διάλογος με το παιδί τους. Με αυτό τον τρόπο θα λειτουργήσουν και ως θετικό πρότυπο για τα παιδιά τους και θα τους δείξουν ότι ο διάλογος είναι ο καλύτερος τρόπος να μπορούμε να λύνουμε τις διαφορές και να διεκδικούμε αυτά που θέλουμε.
Χρειάζεται οι γονείς να είναι ειλικρινείς και να του πούνε αυτά που πραγματικά αισθάνονται.
Αυτό που θα ήταν εξαιρετικά βοηθητικό είναι ο γονιός να συμπεριφερθεί στο παιδί του με αγάπη, υπομονή και κατανόηση. Μόνο με αγάπη θα μπορούσε να του δείξει πράγματα και να του θέσει όρια.
Ο ρόλος του γονιού είναι να προσπαθήσει να το καταλάβει και να δει τα πράγματα από τη θέση του παιδιού του. Αυτό θα το καταφέρει μπαίνοντας ο ίδιος στη θέση του. Να δει τους προβληματισμούς του, να νοιώσει τις ανησυχίες του, τις αγωνίες του. Να βιώσει τις τόσο απότομες και μεγάλες αλλαγές που συμβαίνουν εκείνη τη στιγμή στο παιδί του. Μόνο τότε θα μπορέσει να δει μέσα από τα μάτια του παιδιού του και με τη σειρά του το παιδί να τον αισθανθεί πιο αληθινά κοντά του..
Σίγουρα δεν είναι κάτι εύκολο. Χρειάζεται ο γονιός να έχει πολύ υπομονή, να καταβάλλει καθημερινή προσπάθεια, να είναι εκεί 100% και μέσα στην καθημερινότητα του έχει να σκεφτεί και τόσα άλλα πράγματα. Όμως η αμοιβή που θα κερδίσει στο τέλος θα είναι πολύ μεγάλη γιατί θα χτίσει με αυτό τον τρόπο τη σχέση μαζί του. Δείχνοντας του σταθερότητα και εμπιστοσύνη, θα καταφέρει να πιστέψει και το ίδιο πιο πολύ στις δυνάμεις του. Και μην ξεχνάμε ότι πίσω από κάθε παιδί που πίστεψε στον εαυτό του υπάρχει πάντα ένας ενήλικας που πίστεψε πρώτα αυτός..
Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Βουλτσίδου Κατερίνα
Πρόσφατα σχόλια