Όταν υπάρχει στη σκέψη μου ότι ‘’κάτι κακό θα συμβεί’’.

‘’Φοβάμαι ότι μπορεί να συμβεί κάτι κακό σε μένα, ότι μπορεί να πάθουν κάτι κακό οι άνθρωποι που αγαπώ.

Νοιώθω ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να έρθει μια καταστροφή. Υπάρχει πάντα μία ανησυχία ότι μπορεί να συμβεί κάτι. Όσο προσπαθώ να μην σκέφτομαι τόσο συμβαίνει το αντίθετο. Νοιώθω ότι πάντα κάτι με απασχολεί. Ξέρω ότι οι φόβοι μου είναι υπερβολικοί, όμως όσο και να σκέφτομαι αντικειμενικά συνεχίζουν και υπάρχουν, μπορεί να εμφανιστούν ανά πάσα στιγμή όπου και να είμαι..Οι συνεχείς σκέψεις μου με κάνουν να μην απολαμβάνω πράγματα στη ζωή μου, να μη νοιώθω ήρεμος, χαλαρός. Μπορεί να υπάρχουν φορές που κάνοντας αυτές τις σκέψεις χαλάω και τις ευτυχισμένες μου στιγμές. Ακόμα και περιόδους που η ζωή μου είναι καλά δεν μπορώ να ηρεμήσω. ‘’

Ποιοι είναι οι λόγοι που θα μπορούσε να συμβαίνει αυτό;

 Ένας λόγος θα μπορούσε να είναι όταν ως παιδιά έχουμε βιώσει τον ένα ή και τους δύο γονείς να καταστροφολογούν, να πανικοβάλλονται  και να κάνουν το χειρότερο σενάριο σε καθημερινά προβλήματα και καταστάσεις.

Όταν οι γονείς είναι υπερπροστατευτικοί και μας αναφέρουν συνέχεια τους κινδύνους που θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε. Οπότε υπάρχει η αίσθηση μέσα μας ότι πάντα κάτι κακό θα μπορούσε να συμβεί.

Υπάρχει η πιθανότητα από παιδιά να μην έχουμε βιώσει ένα σταθερό περιβάλλον γύρω μας οπότε μέσα μας να έχει καλλιεργηθεί το αίσθημα της εσωτερικής ανασφάλειας. Και αυτό να προκαλεί το αίσθημα του φόβου.

Ίσως από μικροί νοιώσαμε  ότι ‘’πρέπει να είμαστε δυνατοί’’ ή νοιώσαμε από το περιβάλλον μας ότι δεν είναι αποδεκτό να εκφράζουμε τους φόβους μας και τις ανησυχίες μας ή όταν εκφράζαμε κάποια ανησυχία να εισπράξαμε το μήνυμα ‘’μην ανησυχείς’’ χωρίς το περιβάλλον μας  να ακούει πραγματικά αυτό το οποίο μας  προβληματίζει και μας ανησυχεί. Όταν δεν αποδεχόμαστε κάτι όμως και δεν θέλουμε να υπάρχει αυτό ως δια μαγείας μεγαλώνει και παίρνει μέσα μας πολύ μεγάλες διαστάσεις. Και μετά μπορεί να εκφραστεί μέσα από το να υπάρχει μία διαρκή ανησυχία για τα πάντα..

Χρειάζεται να αναγνωρίσουμε τους φόβους μας.

Να μην προσπαθούμε να τους θάψουμε γιατί τότε οι φόβοι μας θα δυναμώσουν και θα προσπαθήσουν με το δικό τους τρόπο να βγούνε προς τα έξω.

Αυτό που χρειάζεται είναι να βρούμε τα αίτια που δημιουργήθηκαν και τους έκαναν να υπάρχουν μέσα μας και μόνο τότε θα μπορέσουν να αποδυναμωθούν και να γίνουν μικροί στα μάτια μας.

Και ας μην ξεχνάμε ότι η άλλη πλευρά του φόβου είναι η ελευθερία. Να μην υπάρχει κάτι να μας δεσμεύει, να μας περιορίζει, να μας ελέγχει, να μας προκαλεί δυσφορία.

Μην δίνεις στο φόβο σου τόσο μεγάλη δύναμη. Κατανόησε τον, αποδυνάμωσε τον και μην του δίνεις  την ευκαιρία να σε ελέγχει αλλά πάρε εσύ τη ζωή στα χέρια σου..

Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια

Βουλτσίδου Κατερίνα